بازداشت های خودسرانه - بی اطلاعی از زندانیان- بازداشتگاههای قرون وسطایی- شکنجه- اعتراف گیری- دادگاه های فرمایشی و تیراندازی و کشتار چقدر شباهت است بین آنهایی که می خواهند فقط و فقط خودشان حکومت کنند. بین آنهایی که می خواهند هر مخالف و مخالفتی را ساکت کنند. بین آنها که به لباس شخصی های قرمز پوش و سیاه پوش و یا ساده پوششان متکی اند. بین آنها که شبانه و مخفیانه بازداشت می کنند. بین آنها که یاران قدیم و جدید را بازداشت می کنند و بین آنها که دیکتاتورند و یا خیال دیکتاتوری در سر می پرورانند. زمانی دوستی می گفت با اینترنت و مجامع حقوق بشری و افزایش میزان تحصیلات و غیره عصر دیکتاتوری به این روش ها به پایان رسیده درست مانند عصر مستعمره داشتن قدرت ها اما معتقد بودم و هستم که عصردیکتاتورها شاید اما عصر حماقت ها هرگز. معتقدم تا وقتی احمق ها هستند لباس شخصی و بازداشت خودسرانه و تواب سازی هم خواهد بود. تنها تفاوت این است که مردم دیگر قبول نمی کنند. بنابراین توصیه می کنم اگر نخواندید به سراغ کتاب فوق العاده تب تند امریکای لاتین و مکتب دیکتاتورها بروید تا مستند بدانید که چرا دیکتاتورها شبیه هم اند به همان میزان حماقت و کودنی.

اما این جمله گاندی هم دوباره قابل خوانش است

ابتدا شما را نادیده می گیرند

بعد شما را به تمسخر می گیرند

سپس با شما می جنگند و در نهایت شما پیروزید

        هیچکس سخن نمی گوید